Czy zagrożenie grzybicami jest tak duże, jak pisze popularna prasa?
Niestety to prawda, w niektórych populacjach odsetek zachorowań sięga 30%. Niewiele jest osób, które w ciągu całego życia ani razu nie miały objawów zakażenia grzybiczego, zaczynając od pleśniawek w wieku niemowlęcym, poprzez różnego rodzaju zmiany skórne i stany zapalne błon śluzowych.

Jakie są przyczyny grzybic?
U osób z prawidłową odpornością do zakażenia dochodzi zwykle wskutek dostania się zarodników grzyba na skórę w warunkach sprzyjających ich rozwojowi (ciepło, wilgoć, maceracja lub otarcie naskórka nawet niewidoczne). Sytuacje stwarzające takie ryzyko to: korzystanie z publicznych urządzeń kąpielowych, noszenie bielizny i skarpet z tworzyw sztucznych i/lub nieprzewiewnego obuwia, brak dostatecznej higieny (np. używanie tego samego ręcznika, grzebienia, pantof li przez kilka osób). Zakażenia drożdżakowe błon śluzowych często powstają w przebiegu antybiotykoterapii, zaburzającej miejscową mikrof lorę. Podobny skutek może mieć używanie do higieny intymnej kosmetyków nie przeznaczonych do tego celu. U kobiet na stan mikrof lory wpływają też zmiany hormonalne (ciąża, doustne leki antykoncepcyjne). Różnym postaciom grzybic sprzyjają wszelkie stany obniżonej odporności czy to przejściowe (wcześniactwo, niedożywienie, stosowanie glikokortykosteroidów doustnych, leków immunosupresyjnych, chemio- i radioterapii), czy trwałe (wrodzone zaburzenia odporności, zakażenie wirusem HIV, cukrzyca, niektóre choroby układu krwiotwórczego, podeszły wiek).

Jakie objawy wskazują na grzybicę?
Skóra nieowłosiona: suche, łuszczące się, niekiedy swędzące rumienie w okolicach pach, pachwin, u kobiet pod sutkami; owalne lub okrągłe plamy barwy różowej, czerwonej lub brunatnej o wyraźnych pogrubiałych brzegach; pękanie, zaczerwienienie i świąd skóry między palcami; drobne swędzące pęcherzyki na zaczerwienionym podłożu na bokach i/lub podeszwach stóp. Skóra owłosiona: nacieki zapalne zmieniające się w niegojące się strupy, ogniska wyłysienia z łamaniem się włosów tuż nad powierzchnią skóry. Paznokcie: pogrubienie, zniekształcenie, kruchość, zmatowienie i zmiana barwy (szare, żółte, brunatne). Błony śluzowe: jama ustna – białawe naloty przypominające ścięte mleko (pleśniawki); narządy płciowe – zaczerwienienie, obrzęk, silny świąd lub pieczenie, gęste serowate upławy i/lub naloty jw.

Czy można leczyć się na własną rękę?
Prób takich nie należy podejmować u niemowląt, osób cierpiących na choroby przewlekłe, ciężarnych i w przypadku zmian na skórze głowy, a także, gdy są one rozległe bądź nawrotowe, niezależnie od lokalizacji i ogólnego stanu zdrowia chorego. Natomiast w przypadku zmian mało nasilonych i ograniczonych, które wystąpiły u osoby zdrowej, można spróbować jednego z dostępnych bez recepty środków przeciwgrzybiczych (np. Clotrimazolum, Daktarin, Lamisilatt, Micetal, Miconal, Mikonazol, Myconaf ine, Tenasil). Jeśli w ciągu 2 tygodni nie uzyska się widocznej poprawy, koniecznie należy zgłosić się do dermatologa.